مهدی چمران، رییس شورای شهر تهران در افتتاحیه نمایشگاه عکس 40 روز شکوه ، مقاومت و پیروزی گفت: در سالهایی که حدود ۱۰ سال در بنیاد حفظ آثار و نشر ارزشهای دفاع مقدس مسئولیت داشتم، در سالهای ابتدایی تصمیم گرفتیم با اجازه رهبر انقلاب، از شاعران دفاع مقدس که درباره جنگ و دفاع مقدس شعر سروده بودند، دعوت کنیم تا اشعار خود را در محضر ایشان قرائت کنند.
او ادامه داد: در آن جلسه، مرحوم حمید سبزواری نخستین شعر را قرائت کرد و پس از او نیز دیگر شاعران از جمله آقای موسوی و مرحوم کاشانی اشعار خود را خواندند. آن زمان هنوز دیدارهای سالانه شاعران با رهبر انقلاب به شکل فعلی برگزار نمیشد و شاید این نخستین برنامهای بود که شاعران در چنین جمعی حضور پیدا کردند.
چمران با اشاره به سخنان رهبر شهید در آن دیدار اظهار کرد: ایشان تأکید داشتند که اگر میخواهیم تاریخ و داستان دفاع مقدس و جنگ باقی بماند، باید از هنر استفاده کنیم. ابتدا بر اهمیت رمان و داستاننویسی درباره جنگ تأکید کردند و در ادامه به شعر و ادبیات و سپس فیلم و سینما اشاره داشتند.
او افزود: ایشان برای اهمیت ادبیات در ماندگاری وقایع تاریخی، مثالهایی از آثاری مانند «بینوایان» و «جنگ و صلح» تولستوی مطرح کردند و همچنین درباره سرود ملی فرانسه و نقش ادبیات و شعر در ماندگار شدن تاریخ انقلاب و جنگ این کشور سخن گفتند. منظور این بود که ملتها چگونه از طریق ادبیات و هنر توانستهاند روایت جنگ و انقلاب خود را در تاریخ ماندگار کنند.
رییس شورای شهر تهران ادامه داد: توصیه ایشان این بود که اگر میخواهیم این آثار باقی بماند، باید حتماً از دریچه ادبیات و هنر وارد شویم و در این میان، فیلم و سینما که سرآمد و تکمیلکننده بسیاری از این هنرهاست، میتواند نقش مهمی در بازگو کردن این وقایع داشته باشد.
چمران بیان کرد: امیدواریم هنرمندان در این زمینه تلاش بیشتری داشته باشند. چه دفاع مقدس ۱۲روزه، چه دفاع مقدس ۴۰روزه و چه دفاع مقدس هشتساله، سرشار از حوادث و داستانهای فراوان و شنیدنی است که بسیاری از آنها هنوز گفته و ثبت نشدهاند.
او در پایان با اشاره به خاطرات خود از دوران جنگ هشت ساله گفت: من هنوز داستانهای بسیاری از جبهه و جنگ در ذهن دارم که فرصت نکردهام آنها را بنویسم، شاید برخی را بازگو کرده باشم، اما به دلایل مختلف مکتوب نشدهاند. هر جا که میروم و درباره آن دوران صحبت میکنم، بعضی دوستان تلفن همراه خود را روشن میکنند و میگویند حداقل اجازه بدهید این خاطرات ضبط شود تا بعداً، هر زمان که خداوند مقرر کرد، این روایتها بازگو شوند.
